Tytuł: Nie ma świętych
Tytuł oryginalny: There Are No Saints
Autor: Spohie Lark
Cykl: Grzesznicy
Tom: 1
Wydawnictwo: Czwarta Strona
Data wydania: 11.12.2024
Liczba stron: 310
Egzemplarz: własny
Zacznę od tego, że Nie ma świętych to naprawdę mroczna jazda bez trzymanki. Sophie Lark od pierwszych stron wrzuca nas do świata Cole’a Blackwella - rzeźbiarza, który nie tylko nigdy nie próbował udawać dobrego człowieka, ale wręcz pielęgnuje w sobie tę swoją zimną, kontrolującą naturę. To typ antybohatera, który wie, że jest potworem… i wcale mu to nie przeszkadza. Aż do momentu, kiedy w jego orbitę wpada Mara Eldritch.
Mara to artystka, która ledwo wiąże koniec z końcem, ale ma w sobie determinację, której można jej tylko pozazdrościć. Po tym, co ją spotkało na początku książki, chyba każdy inny człowiek by się poddał. Ale nie ona. I chyba właśnie to najbardziej przyciąga Cole’a - jej upór, odporność, fakt, że cały czas wstaje, nawet kiedy powinna już dawno się złamać.
Muszę przyznać, że na początku kompletnie nie widziałam możliwości, że między nimi może powstać jakakolwiek zdrowa relacja. Cole jest zimny, wyrachowany, a jego obsesja na punkcie Mary to coś na pograniczu fascynacji i polowania. Ale Lark robi coś niesamowitego - pokazuje, jak powoli zaczyna pękać skorupa Cole’a. Nagle pojawia się zazdrość, gniew, troska… uczucia, których sam nigdy nie chciał uznać za własne. I to działa. Ich dynamika jest toksyczna, intensywna, momentami absurdalnie niebezpieczna - ale książka jest właśnie o tym.
Mara była dla mnie absolutną gwiazdą tej historii. Po tym, przez co przeszła, powinna być ofiarą. Tymczasem ona staje się kimś, kto potrafi spojrzeć Cole’owi prosto w oczy i powiedzieć „nie”. Uwielbiałam każdy moment, kiedy mu się stawiała, kiedy walczyła o siebie, o swoje marzenia, o swoją sztukę.
Jeśli chodzi o klimat - jest mrocznie, duszno, seksownie i zdecydowanie nie dla każdego. Są motywy brutalne, są sceny, które mogą być triggerujące. Ale jeśli ktoś lubi dark romance, gdzie moralność jest płynna, a bohaterowie balansują na skraju człowieczeństwa to to jest absolutnie trafiony tytuł.
I uprzedzam: nie ma typowego cliffhangera, ale zakończenie jest na tyle otwarte, że od razu chce się chwycić po drugi tom Ja musiałam.
Moja ocena: 7.5/10 mroczne, intensywne, chwilami chore… czyli dokładnie takie, jak powinien być dark romance.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz